W spektaklu pojawiają się też echa naszego tu i teraz - dobiegający z głośników głos ojca Rydzyka zapowiadającego pogadankę na temat nerwicy natręctw i fobii, wyborcza piosenka Samoobrony. To puszczanie oka do publiczności nie wydaje się w przedstawieniu konieczne, i bez tego wiemy już, że świat zwariował.

W przedstawieniu nie ma scenografii, przestrzeń jest uboga wręcz nędzna, skromne światło, muzyka tylko jako znak i takie same kostiumy, rekwizyty zredukowane do minimum. Teatr ubogi, a jednak bogaty - wszechogarniającą energią młodych aktorów - wyrazistych, błyskotliwie przeistaczających się z postaci w postać, rewelacyjnie panujących nad warsztatem, bezpretensjonalnych - myślę, że nie jeden profesjonalny teatr mógłby pozazdrościć "Kreaturom" pięciu tak utalentowanych artystów.

Przekonuje mnie w tym spektaklu jego prostota i skromność, brak ozdobników, minimum formy, maksimum treści. Każdy gest, ruch służą czemuś, nic tu nie jest przypadkowe. I jestem pewna, że twórcom spektaklu naprawdę o coś chodzi, że mają coś istotnego do powiedzenia, co wcale nie zdarza się zbyt często w alternatywnym teatrze, również w tym, który prezentowany jest w głównym programie Malty. I rzecz być może najważniejsza - Teatr Kreatury gra dla publiczności, potrafi nawiązać z nią natychmiastowy, bliski kontakt. Niestety, często oglądając spektakle maltańskiego Offu miałam wrażenie, że doskonale mogłyby się obejść bez widzów- byłoby to z pożytkiem dla obu stron. Niewątpliwie przyznanie Offeusza teatrowi z Gorzowa będzie pożyteczne również dla nas widzów - mamy gwarancję, że za rok, już w głównym programie festiwalu zobaczymy nowe, zapewne jeszcze lepsze przedstawienie teatru,
który ma coś do powiedzenia...”
Ewa Wanat - GAZETA WYBORCZA - czerwiec, 2002’’